Untuk kesekiannya aku memicit-micit belakang tengkuk. Sengal sungguh rasanya seluruh badan. Sakit di pinggang, tangan, paha,betis ,tengkuk,bahu .Habis satu badan.Aku duduk di muka pintu menikmati angin malam. Sejuk dan segar. Udara di kampung memang tak sama dengan di KL. Sesekali bunyi nyamuk menjamah telinga. Aku lipat empat dan aku kibar-kibarkan akhbar Utusan Malaysia yang aku baca tadi buat menghalau si penyibuk kecil ini. Ikut ini dah sepuluh ekor jadi mangsa tamparan hikmat aku. Aku tarik pinggan ayan berisi lingkaran ubat nyamuk Fumakilla dekat denganku. Biar mabuk nyamuk-nyamuk ini semua dengan asapnya. Aku lunjurkan kaki di tangga pintu.Aku picit - picit lagi paha dan betis yang lenguh. "Nah", sebijik botol bercecair hijau dihulurkan pada ku. Ape nie?",pelik aje botolnya.Aliya aku renung penuh persoalan. "Minyak urat. Tok Wan kasik.Suruh Along sapu kat badan", sambung Aliya yang sudah duduk bersila disebelah aku. Aku ambik botol itu dan aku belek-belek. Ubat ape nie?Aku goncang dan sesekali aku lihat ada akar-akar kayu seakan-akan rumput kering bergerak- gerak di bahagian bawah botol. "Biar betul nie. Ubat ke ape nie?....", aku berbicara perlahan. "Isk Along ni. Tok Wan kate ubat,ubatla tue.Tok Wan buat sendiri nie. Tak nak sudah", Aliya cuba merampas kembali botol minyak hijau itu. "Nak..nak..nak..sape kate tak nak".Aku tarik kembali botol minyak hijau itu. Ubat apa pon tak kisahlah.Kalau boleh reda sengal-sengal ni ,beri apa pun aku sapu. Beri berus sabut pun aku guna.Aku sapu di kaki, kemudian tangan dan pinggang. Berangin dan makin lama makin panas. Uhh..lega..... "Nah", aku hulurkan botol minyak hijau itu kembali pada Aliya. "Dah sudah?", Aliya bertanya. "Belom", jawabku ringkas. "Abih tu?", tanya Aliya kurang faham. "Tolong sapu kat belakang Along. Tangan Along tak sampai.", aku tersenyum sumbing dengan muka kesian. Modal muka kesian aku selalunya laku dengan si Aliya nie. "Isk,suruh orang pulak.", ngomel si Aliya sedang tangannya sudah mula membuka penutup botol minyak hijau itu. Kan dah kata..muka kesian aku memang laku. "La..sape suruh duduk dekat dekat dengan Along.Jadi kuli paksaan Along la", aku mengiat.Makin panjang muncungnya. "Kacau orang nak baca buku betul".Buku The Alchemist karya Paulo Coelho di letaknya ditepi. "Eh bila masa pulak Aliya baca buku buku macam nie. Selalu asyik love story ajer. Tukar angin ke dik...", aku mencapai buku dari atas tikar mengkuang dan membelek-belek lagi. Bagus buku nie. Karya yang banyak memenangi anugerah- anugerah berprestij di peringkat anatarabangsa. "Bukan Aliya punya. Aliya pinjam dari akak kat rumah kenduri tue", "Akak kat rumah kenduri?",aku makin kurang faham. Akak mana pulak nie?Sejak bila si Aliya ni ke rumah orang kenduri itu. Semenjak balik ke sini, asyik memeruk ajer budak ni dirumah. "Tadi petang, akak tu datang ambik wajik yang Tok Wan dengan Pah Wan buat. Aliya tolong hantar. Dah alang-alang tu akak tue ajak tolong sama. Aliya joinla.Aliya asyik dok cerite, pasal Aliya tak ade benda nak buat dekat rumah.Itu yang akak tu bagi pinjam buku die.", sambung Aliya panjang lebar tanpa aku perlu bertanya. "Oooooo gitu. Abih tue ni dah ade geng la nie. Dah tak sibuk sibuk kacau Along lagi la lepas nie". Disebabkan tak ada kawan di sini ,aku yang menjadi mangsa bermain Saidina dan Dam Aji.Ada ke semalam diajaknya aku main seremban dan teng teng. Nasib baik hari nie dah dapat kawan. "Haa, esok Aliya nak pegi sana jugak.Aliya ikut Along ye. Esok nak tolong isi telur dalam bekas bunga telur.",sambung Aliya lagi. Kami sama-sama diam. Bunyi cengkerik tanah yang kuat mengisi kesunyian malam. "Along tahu, Aliya malu sangat dengan akak tu tadi.Mula-mula Aliya ingat akak tu macam anak jiran belakang rumah Tok Wan nie. Semua takat habis SPM lepas tu kerje kilang. Sebab akak tu dressing sama aje macam diaorg tue. Sekalikan Along, I tell you..akak tu dah blajar sampai Master dah pun.tengah buat Phd lagi.Malu sungguh Aliya.Aliya bercakap dengan akak tu, macam cakap dengan jiran Tok Wan nielah.Aliya gune bahasa macam cakap dengan adik-adik sekolah rendah. Sure akak tu ingat Aliya budak bandar yang sombong.Malu Along..Malu sangat..",Aliya tiba-tiba bersuara. "Itula lain kali don't judge a book by its cover.Orang kampung pon sekarang banyak educated tau. Pakai selipar jepun,berseluar lusuh berbaju pagoda tapi berkereta Mercedes.", panjang aku menyampuk.Sengaja dijerukkan rasa malu Aliya itu lagi. Ya la,apa gunanya abang kalau bukan kerjanya mengiat adik-adik.Hehehehe.
"Abis tu dah mintak maaf belum?", aku bertanya lagi sedikit serius. Walaupun kerjaku asyik menyakat adik-adik kadang-kadang bila masuk bab beradap sopan ini perlu juga aku tekankan pada mereka.Tanggungjawab aku sebagai yang sulung dalam keluarga.Adik-adik perlu ditegur bila perlu. "Dah.Akak tu cakap OK.Die understanding Long.Eh.. Along serius tau esok memang Aliya nak ikut", sambung Aliya menukar topik. "Ok tapi kalau nak ikut Along ,bangun pagi.Jangan asyik subuh gajah ajer hari-hari.Awak tu anak dara. Esok tak nak orang buat menantu", sengaja aku marakkan lagi rajuk budak manja yang tak sudah ini.
"Ok.Esok Aliya bangun awal -awal sebelum ayam berkokok dah siap!Okla dah penat tangan Aliya nie.Cukupla sapu minyak nie,Aliya nak tido", bingkas die bangun dah sekelip mata hilang ke dalam bilik. Buku The Alchemist juga turut hilang. Memang species ulat buku tahap kronik!
Aku lepaskan keluhan. Penat tak penat esok kena jugak tolong siapkan bangsal memasak di rumah Pak Ndak Ismail dan Mak Ndak Sufiah. Adat orang baru, kenalah berbaik-baik dengan jiran tetangga , barulah dapat berkenal-kenalan. Walaupun aku datang sekejap sahaja untuk bercuti, harus turun sama menyumbang tenaga bagi pihak Tok Wan dan Pah Wan. Namapun hidup bermasyarakat. Sikap tolong menolong nie hanya hidup subur di kampung-kampung sahaja. Di KL, dah susah nak jumpa. Petang tadi dah siap Pasang bumbung bangsal. Esok tinggal nak siapkan pangkinnya sahaja. Esok siap la tue.Dah bolehla mula memasak sebelah malamnya. Kawah-kawan memasak semalam lagi dah sampai. Lepas jadi tukang bina rumah nie,jadi tukang masak pulak, lepas tu penyanggah. Huh seronok tue.Dah lama tak buat kerja-kerje sebegini. Sejak arwah Tok Ayah dan Tok Nek meninggal. Rumah kampung di Paroi tu dah lama tak aku kunjungi. Lebih kerap aku ke Kota Tampan nie menumpang kasih Tok Wan dan Pah Wan.
*Pap!*
Sekali lagi tamparan hikmat aku hingap di pipi sendiri. Tiga ekor sekali kena.Makin larut malam makin banyak pulak nyamuk-nyamuk nie. Aku bingkas bangun dan menutup daun pintu.Masa untuk tidur.Kelambu dah aku pasang dari tadi.Aci masuk dan tidur ajer.
"Along", Aliya bersuara dari celah pintu biliknya. "Ade ape?", aku yang sudah hendak baring ,bangkit kembali. Hendak apalah lagi. "Mama call...", kata Aliya sambil mengoyang-goyangkan handphonenya di depan ku. "So?" "Mama tanya bila Along nak balik Michigan. Mama nak tempah tiket",sambung Aliya perlahan.Mata dah separuh ditutup.Menguapnya pun sudah dua kali. "Dua minggu lagi.Hari Selasa", jawab ku ringkas. "Ok nanti Aliya SMS mama balik.Nite-nite.Sleep tight.Assalamualaikum Along",ngomel Aliya dalam menguap untuk kali yang ketiga. Aku baring semula. Lampu kalimantan di siling aku tenung. Bangsal.Bihun goreng.Kawah.Penyanggah.Kenduri.Akak. Entah bila aku terlena tahu-tahu ayam sudah berkokok.
|